foto Arie Drogt
Over het algemeen houden we niet van woorden als verval, overwoekeren, afbraak en vergaan. Begrippen die duiden op achteruitgang en het einde van allerlei zaken. Maar deze woorden gaan wel tussen je oren zitten als je een bezoek brengt aan het Waterloopbos bij Marknesse. Daar zie je op veel plekken niets anders dan scheurende en begroeide bouwwerken die het allemaal van de natuur lijken te verliezen. Schaalmodellen van havens, stuwen, Deltawerken en andere waterbouwkundige Hollandse hoogstandjes die soms helemaal door het bos zijn opgeslokt en niet eens meer te vinden zijn. Gelukkig is er nog genoeg te zien. Als je bijvoorbeeld de (wit gemarkeerde) havenroute van 3,4 kilometer volgt komt je langs hele mooie sfeervolle plekken. Voor fotografen liggen hier genoeg uitdagingen.
Wat is het Waterloopbos ?
Het Waterloopbos biedt een uniek stuk Nederlandse waterstaatkundige geschiedenis. Sinds 1927 deed het
foto Harry Siegers
Waterloopkundig Laboratorium te Delft onderzoek naar waterstaatkundige werken met behulp van schaalmodellen. Met deze modellen bootste men de effecten van eb, vloed en golfwerking na. Na de Tweede Wereldoorlog werden de projecten, en dus ook de modellen, steeds groter. Het laboratorium ging daarom op zoek naar een locatie waar grote modellen in de open lucht konden worden gebouwd. Zo komen ze in de kersverse Noordoostpolder terecht. De ruimte, beschutting door het Voorsterbos en relatief weinig wind maakten deze plek ideaal. Deze vestiging van het Waterloopkundig Laboratorium opende in 1954. Ook voor buitenlandse opdrachtgevers voerde het laboratorium veel onderzoek uit, wat de aanwezigheid van schaalmodellen van de meest exotische havens verklaart. De Deltawerken zorgden voor veel modellen van Nederlandse wateren. Vooral in de jaren 50 en 60 verrezen er tientallen modellen in het bos. Daarmee vertelt het Waterloopbos een uniek verhaal over onze omgang met water. (bron: natuurmonumenten)
Ieder voor zich
Fotograferen is in feite een puur individueel gebeuren. Samen een foto maken kan natuurlijk altijd, maar de meeste fotografen gaan het liefst alleen op zoek naar die ene mooie opname. En dat is ook logisch. We kijken allemaal op een eigen manier de wereld in. We vangen allemaal misschien wel dezelfde prikkels op, maar we verwerken ze verschillend. Tien Reestkiekers lopen rond 09.00 u het Waterloopbos in. De zon schijnt flauwtjes door de bewolking. Hierdoor is het licht niet zo hard. Prima fotoweer! Al gauw valt de groep uiteen. In tweetallen of als individu trekken de fotografen het gebied in om er na een kleine drie uur weer uit te komen. De sfeer is positief. Ieder heeft van het prachtige sfeervolle bos genoten. “Misschien is het hier in de herfst of winter nog wel mooier “, wordt er opgemerkt. In ieder geval was de keus om een bezoekje te brengen aan dit prachtige stukje Noord Oost Polder een goede.
foto Roel Kouwen
Op 14 mei gaan de Reestkiekers weer op pad. Dan wordt een bezoek gebracht aan De Wieden. Achter buurtschap Doosje tussen Meppel en Zwartsluis ligt een prachtig laagveenmoeras met mooie petgaten, moerasbossen en hooilandjes. Mooie plek voor landschap- , vogel-, macro- en plantenfotografie !