Hoever ga je in je passie en liefde voor steenuilen ? Onze werkgroep steenuilen heel ver. In juni worden in een aantal kasten natte, zwakke en zieke jonge uilen aangetroffen. Kan gebeuren. De natuur kan soms wreed zijn, alleen sterke exemplaren overleven. Toch ? Jonge steenuiltjes dood laten gaan, dat gaat de groep te ver. Actie ! Het levert een prachtig verhaal op. Dierenliefde van de bovenste plank.
In de eerste week van juni zijn uit diverse steenuilkasten in Balkbrug en Dedemsvaart, jonge steenuilen gered. De jonge vogels waren nat en verzwakt. De kasten waren vervuild. Judith heeft direct adequaat gehandeld en de jonge vogels naar de roofvogelopvang in Barchem gebracht. Daar zijn ze verzorgd, gevoerd en geleidelijk van kleine veilige ruimten naar een grote volière overgebracht. In overleg met die opvang werd afgesproken dat, na enige weken, de overlevers weer opgehaald konden worden en zoveel als mogelijk in het eigen gebied worden terug gebracht. Echter niet in dezelfde kast, waar ze in juni een “traumatische” ervaring hebben opgedaan. De werkgroep steenuilen heeft dus eerst kasten opgehangen; sommige op hetzelfde erf, sommige bij de buren in ruime zin.
Voorzetkast met tralies
Weer ophalen
Half augustus konden we het grootste deel van de jonge steenuilen in etappes ophalen. Een enkeling had het ondanks de goede zorg niet gered. De vogels werden per twee in een doos vervoerd, waarbij erop gelet werd dat die twee uit hetzelfde oorspronkelijke “nest” kwamen. Die keuze was gemakkelijk te maken, omdat al die jongen geringd waren.
Terug in de kast
Het terugzetten had echter wat voeten in de aarde. In het besef dat die jongen al weken konden vliegen en dat er door al het gedoe, sprake was van stress, was het nodig enige dagen verplichte rust in te bouwen. Voor op de steenuil kast diende een klein kastje op het “balkon” gemonteerd te worden. Die kleine voorzetkast (zie foto) heeft tralies aan de voorkant en een klep aan de bovenkant. Bij het plaatsen van de jongen in de kast werden 3 eendagskuikens per 2 steenuilen in de kast gelegd. De twee daarop volgende dagen werden bij al die kasten door het luik de eendagskuikens in het voorzetkastje gelegd. Die eerste drie dagen konden de jongen dus wennen aan de kast en konden ze niet eruit. De volgende dag werd het voorzetkastje weggehaald en is er vervolgens nog tien dagen gevoerd op het balkon. Per kast was het eetpatroon verschillend, maar grofweg is er de eerste paar dagen niets gegeten van het neergelegde voer en de laatste 6 dagen wel. Soms alles op, soms twee derde op.
Kasten weer weg
Eind oktober worden de “tijdelijke “ kasten weggehaald en hopen we volgend jaar de geredde steenuilen ergens terug te zien.
Namens de werkgroep steenuilen
Rob Schoemaker
september 2026