Heidebeheer is een zaak van lange adem

Tien jaar ligt ie er al. De strook heide die door de staatsbossen van Staphorst loopt en de boswachterij met de Haardennen moet verbinden. Aangelegd om een ecologische verbindingszone te realiseren tussen versnipperde natuur. Bomen werd gekapt en weggeschoven. Heide kwam er voor in de plaats.  Reptielen zoals de adder kregen een groter biotoop. Misschien werd genetische uitwisseling tussen  populaties van  Reestdal- en Staatsbosadders in de toekomst mogelijk.  Na een poosje lag de heide er prachtig bij. Een paar gegraven vennetjes zorgden voor nog meer variatie in het vrij saaie bos. Project succesvol verlopen .  Echter, heide moet je onderhouden.  Al gauw nemen braam, den, lariks en andere boomsoorten het over.

Wie houdt de heide open ?

Er zijn nogal wat organisaties die zich sterk gemaakt hebben voor het project ´Vipera verbindt´ . Planmaker Ravon bijvoorbeeld, of de bosgroep Noord- Oost Nederland. Maar ook Landschap Overijssel, Staatsbosbeheer, Natuurmonumenten, diverse landgoedeigenaren, particuliere eigenaren en de  Vlinderstichting.  Bij de oplevering zal iedereen tevreden zijn geweest over het behaalde resultaat.  Nu de heide dichtgroeit en langzaam weer verandert blijft het van die kant stil. Wie gaat de heide open houden ? Staatsbosbeheer is eigenaar van de grond, dus die zou het moeten doen. Door gebrek aan personeel, geld e.d. komt het er niet van.  Bij veel organisaties is het beheer van onderhoudsgevoelig landschap afhankelijk van vrijwilligers.  Staatsbosbeheer was erg ingenomen met ons voorstel om in het oostelijke deel  van de Viperastrook de opslag uit de heide te halen.  De vraag die steeds blijft hangen is ´Wat gebeurt er met dit project als de vrijwilligers er mee stoppen ?´  Heidebeheer is een kwestie van lange adem.

Honderden boompjes

Op zaterdagmorgen 10 november konden we onze energie weer kwijt. Het bos zag er fantastisch uit. Het leek wel in de brand te staan. Oorzaak ? De herfstkleuren van de talloze lariksen, groot en klein. Vlak voordat deze naaldboom zijn naalden laat vallen krijgen deze een goudgele kleur.  Ook in de heide stonden ze. Op grote afstand al te herkennen. Helaas, ze moesten eruit. Net als de dennetjes, de berken, de eiken en de lijsterbessen. Alleen de brem mocht blijven. Pure discriminatie op uiterlijk natuurlijk. Aan het eind van de morgen, we waren slechts met z´n zevenen,  bleek een enorm slagveld aangericht. Honderden gesneuvelde boompjes en struiken in kleine hoopjes was het resultaat.  Weer een stuk heide gered. Klaar zijn we hier nog lang niet.